پژوهشگر سرطان‌شناسی

بخش زیادی از هفته در آزمایشگاه سلولی می‌گذرد: کشت رده‌های سلولی سرطانی، ساخت ارگانوئید از نمونهٔ تومور بیمار و نگهداری مدل‌های حیوانی. پژوهشگر اثر یک دارو یا خاموش‌کردن یک ژن را با سنجش زنده‌مانی سلول، فلوسایتومتری، وسترن‌بلات و رنگ‌آمیزی ایمونوهیستوشیمی اندازه می‌گیرد و هر آزمایش را با تکرار کافی و گروه شاهد طراحی می‌کند.

سرطان در اساس یک بیماری ژنومی است، پس بخشی از کار روی داده‌های توالی‌یابی نسل جدید می‌گذرد. پژوهشگر پنل ژنی یا اگزوم تومور را با بافت سالم همان بیمار مقایسه می‌کند، جهش‌های راننده را از جهش‌های تصادفی جدا می‌کند و یافته‌اش را با مجموعه‌های مرجع جهانی می‌سنجد. نوشتن اسکریپت در R یا پایتون دیگر مهارتی روزمره است.

در کارآزمایی فاز یک، کار بر سر افزایش پلکانی دز و یافتن بیشینهٔ دز قابل تحمل است؛ پژوهشگر سمیت محدودکنندهٔ دز را در هر گروه می‌پاید و دربارهٔ ورود گروه بعدی تصمیم می‌گیرد. پاسخ تومور را با RECIST و در ایمونوتراپی با iRECIST می‌سنجد تا شبه‌پیشرفت با شکست درمان اشتباه نشود، و هر عارضه را با CTCAE درجه‌بندی می‌کند.

دسترسی به نمونه، گلوگاه واقعی پژوهش سرطان است. پژوهشگر با بخش پاتولوژی برای بلوک‌های پارافینه و با اتاق عمل برای نمونهٔ تازهٔ تومور هماهنگ می‌کند، رضایت آگاهانهٔ بیمار را می‌گیرد و خون را در زمان درست برای جداسازی DNA آزاد تومور آماده می‌کند. ثبت دقیق زنجیرهٔ نگهداری، بانک زیستی قابل استناد را از فریزری پر از لوله جدا می‌کند.

پرسش‌های خوب پژوهشی معمولاً از بالین می‌آیند. پژوهشگر سرطان‌شناسی در جلسات تومور بورد کنار انکولوژیست، جراح، پاتولوژیست و متخصص پرتودرمانی می‌نشیند، می‌شنود کدام بیمار به درمان پاسخ نداده و همان مشاهده را به یک طرح آزمایشگاهی ترجمه می‌کند. در جهت معکوس هم باید نتیجهٔ فنی خود را طوری بگوید که به تصمیم درمانی کمک کند.

در کنسرسیوم‌های چندمرکزی سرطان، جای نویسنده بر سر شمار بیمار ثبت‌شدهٔ هر مرکز چانه‌زنی می‌شود و ترتیب نام‌ها از پیش توافق می‌شود. پژوهشگر پروپوزال را برای فراخوان مراکز تحقیقات سرطان و صندوق‌های حمایتی می‌نویسد، کد اخلاق کار با بلوک تومور را پیش از نخستین برش می‌گیرد و آنتی‌بادی و کیت وارداتی را ماه‌ها زودتر سفارش می‌دهد.