پژوهشگر مطالعات فرهنگی

هر پروژه با یک پرسش آغاز می‌شود، نه با یک موضوع کلی. پژوهشگر پیشینه فارسی و انگلیسی را مرور می‌کند، چارچوب نظری را انتخاب می‌کند و تصمیم می‌گیرد پاسخ را باید از مصاحبه گرفت یا از مشاهده میدان، تحلیل متن یا پیمایش. در همین مرحله جامعه مطالعه، شیوه نمونه‌گیری هدفمند و ملاحظات اخلاقی مانند رضایت آگاهانه روشن می‌شود.

بخش زیادی از کار بیرون از اتاق می‌گذرد: رفتن به محله، بازار، هیئت، کافه یا خانه مردم و ماندن در میدان تا جایی که رفتارها دیگر برای پژوهشگر اجرا نشوند. مصاحبه عمیق و نیمه‌ساختاریافته گرفته می‌شود، جلسه گروه کانونی برگزار می‌شود و یادداشت میدانی همان شب نوشته می‌شود. اعتمادسازی با مشارکت‌کننده سخت‌ترین بخش این مرحله است.

پیاده‌سازی مصاحبه‌ها ساعت‌ها وقت می‌برد و بعد نوبت کدگذاری باز، محوری و گزینشی است. پژوهشگر با نرم‌افزارهایی مانند مکس‌کیودا، انویوو یا اطلس‌تی‌آی مضمون‌ها را می‌سازد، آن‌ها را با داده تازه می‌آزماید و تا رسیدن به اشباع نظری ادامه می‌دهد. جایی که پژوهش بخش کمی هم دارد، داده پیمایش در اس‌پی‌اس‌اس یا آر تحلیل می‌شود.

بخشی از فرهنگ در متن و تصویر ساکن است. پژوهشگر سریال، فیلم، تبلیغ، ترانه، کتاب درسی، خبر و محتوای شبکه‌های اجتماعی را با تحلیل محتوا، نشانه‌شناسی و تحلیل گفتمان انتقادی می‌خواند تا ببیند چه کسی در این متن‌ها دیده می‌شود، چه کسی غایب است و کدام تصویر از زن، جوان، قومیت یا شهر طبیعی جلوه داده شده است.

پیش از انتشار، نقل‌قول‌های میدانی باید ناشناس شوند: نام‌ها تغییر می‌کنند و نشانه‌های محله، شغل و نسبت خانوادگی که مشارکت‌کننده را لو می‌دهند برداشته می‌شوند. بعد نوبت آماده‌سازی مقاله برای مجلاتی مانند مطالعات فرهنگی و ارتباطات یا مطالعات و تحقیقات اجتماعی است، پاسخ به داوران و بازنویسی‌های پیاپی متن.

سفارش‌دهنده پژوهش اغلب یک نهاد است: وزارتخانه، شهرداری، سازمان فرهنگی یا رسانه. پژوهشگر باید همان یافته پیچیده را در گزارشی کوتاه و قابل تصمیم‌گیری بنویسد، در جلسه از آن دفاع کند و توصیه عملی بدهد، بی‌آنکه پیچیدگی موضوع را قربانی سادگی گزارش کند. زمان‌بندی و بودجه پروژه هم معمولاً با خود اوست.