استفاده از cpu کمکی

پردازش موازی و سری در سیستم هایی که نیاز به قدرت پردازشی خیلی بالا دارند استفاده میشه. مثلا در ابرکامپیوتر ها، تعداد بسیار زیادی پروسسور قدرتمند رو با هم سری و موازی می کنن تا به قدرت پردازشی بالا دست پیدا کنن. حتی در کامپیوتر ها هم پردازش های مربوط به سیستم گرافیکی به کارت گرافیک سپرده شده و CPU و GPU در کنار هم کار می کنن تا کارهای گرافیکی سنگین رو انجام بدن. یک مورد استفاده از این سیستم در گرفتن render از انیمیشن ها و طرح های گرافیکی هست. حتی سیستم های جدید هوش مصنوعی که از الگوریتم های بسیار پیچیده یادگیرنده استفاده می کنن تحت پروسسور های سری و موازی اجرا می شن.
ولی دقت کنید که میکرو کنترلر های ارزان قیمت واقعا در برابر کامپیوتر های امروزی، قدرت پردازش زیادی ندارن و اینکه شما بخواید اونها رو با کامپیوتر خودتون موازی کنید نه تنها سرعت پردازش رو زیاد نمی کنه، بلکه با توجه به سرعت پایین ارتباط سریال (به نسبت سرعت انجام محاسبات) سیستم نهایی کندتر هم خواهد شد. (مثلا یک معادله ریاضی ممکن هست در ۱ صدم ثانیه انجام بشه ولی برای انتقال جوابش به کامپیوتر ۲ صدم ثانیه زمان لازم باشه. اینطوری اگه خود کامپیوتر این محاسبه رو انجام می داد سیستم سریع تر می شد.)
ولی سری کردن و موازی کردن خود میکروکنترلر ها با هم کار روتینی هست. معمولا در سیستم هایی که ورودی های پیچیده دارند (مثلا ۲۰ کلید ورودی با سناریو های پیچیده) و یا خروجی های پیچیده دارند (مثلا همزمان هم باید روی wifi دیتا رد و بدل کنن و هم باید روی ال سی دی چیزی نشون بدن و هم باید روی سریال چیزی نشون بدن) و مثلا در کنار اینها باید ۲۰ تا سنسور رو هم بخونن و … ، طراح مجبور به استفاده از چند میکرو میشه. به این صورت که هر میکرو مقداری از کل کار ها رو انجام میده و داده ها رو روی یک شبکه مثلا SPI و یا سریال و یا حتی ارتباط موازی با هم به اشتراک میذارن که هدف نهایی سیستم انجام بشه.