پرش به محتوای اصلی
در حال باز کردن نماتک…
نماتک
۱۳ساعت
۴۹دقیقه
۰۰ثانیه
Namatek logo

نحوه ی محاسبه ی دمای Evaporation و دمای طراحی برای یک خط انتقال UG

پرسش فنی
تصویر سامان قایدیمهارت‌جوسامان قایدیپرسیده شده ۲ سال پیش۴۹ بازدید۱ پاسخ
سلام و عرض ادب.

چگونه باید برای یک خط انتقال Ug دمای دیزاین تعریف کنم وقتی که در pfd ماکزیمم و مینیموم دما اوپریشن زمستان ۱۵ و در تابستان ۴۲ درجه هست.

در pfd دمای اوپریشن برای بنده به این فرم تعریف شده و دمای دیزاین رو خودم باید تعریف کنم و منبع دیگه ای (P&ID) ندارم.

چطور میتونم برای دمای اوپریشن یک عدد واحد تعریف کنم و به تبع اون دمای دیزاین رو به دست بیارم؟

هدف از سوال جایگذاری دمای اوپریشن و دیزاین در نرم افزار سزار است.

پاسخ‌ها (۱)

  • تصویر علی مانی زادهاستادعلی مانی زاده· ۹ روز پیش
    سلام و وقت بخیر

    با توجه به اینکه در PFD دمای عملیاتی خط انتقال زیرزمینی (Underground Piping) در زمستان 15 درجه سانتی‌گراد و در تابستان 42 درجه سانتی‌گراد مشخص شده است، محدوده دمای بهره‌برداری خط بین 15 تا 42 درجه خواهد بود. برای تحلیل تنش در نرم‌افزار CAESAR II توصیه می‌شود به‌جای تبدیل این محدوده به یک دمای واحد، هر دو دمای عملیاتی به‌صورت مجزا در نرم‌افزار تعریف شوند؛ به‌طوری‌که T1=42°C برای شرایط تابستان و T2=15°C برای شرایط زمستان در نظر گرفته شود. دلیل این موضوع آن است که بحرانی‌ترین شرایط تنش حرارتی لزوماً در بالاترین دمای عملیاتی اتفاق نمی‌افتد و به اختلاف دمای لوله نسبت به دمای مرجع نصب (Ambient/Installation Temperature) بستگی دارد. برای مثال، اگر دمای مرجع نصب 30 درجه سانتی‌گراد باشد، اختلاف دمای تابستان برابر با 12+ درجه و اختلاف دمای زمستان برابر با 15- درجه خواهد بود؛ بنابراین ممکن است انقباض حرارتی زمستان شرایط بحرانی‌تری نسبت به انبساط حرارتی تابستان ایجاد کند. همچنین در خطوط مدفون، دمای خاک در عمق دفن، دمای واقعی جداره لوله و میزان محدودیت حرکتی ناشی از اندرکنش خاک و لوله (Soil-Pipe Interaction) بر رفتار حرارتی و تنش‌های ایجادشده تأثیرگذار هستند. در نتیجه، انتخاب صرفاً دمای 42 درجه به‌عنوان تنها دمای عملیاتی، اگرچه برای بررسی شرایط حداکثر دمای بهره‌برداری قابل استفاده است، اما الزاماً تمام شرایط بحرانی تحلیل تنش را پوشش نمی‌دهد.

    در خصوص تعیین دمای طراحی (Design Temperature)، باید توجه داشت که این دما الزاماً برابر با دمای عملیاتی نیست و باید بر اساس شرایط طراحی فرایندی، الزامات کد طراحی و Design Basis پروژه تعیین شود. در برخی پروژه‌ها برای تعیین حداکثر دمای طراحی، یک حاشیه اطمینان به حداکثر دمای عملیاتی اضافه می‌شود؛ برای مثال، در صورت تأیید حاشیه 10 درجه سانتی‌گراد، دمای طراحی برابر با 52 درجه خواهد بود که ممکن است برای استانداردسازی به 55 درجه سانتی‌گراد گرد شود. بااین‌حال، افزودن 10 درجه یک الزام عمومی در استاندارد ASME B31.3 نیست و بدون وجود مبنای طراحی معتبر نمی‌توان دمای 55 درجه را به‌عنوان مقدار قطعی Design Temperature در نظر گرفت. همچنین حداقل دمای طراحی باید به‌صورت مستقل و با توجه به پایین‌ترین دمای مورد انتظار سیال، شرایط محیطی و محدودیت‌های متریال تعیین شود. برای مدل‌سازی در CAESAR II بهتر است دو حالت عملیاتی تابستان و زمستان به‌صورت Load Caseهای مستقل تعریف شوند و علاوه بر حالت‌های Operating و Sustained، محدوده تنش انبساطی (Expansion Stress Range) نیز بررسی شود. برای مثال، ترکیب‌های W+P1+T1 و W+P1+T2 به‌عنوان حالات عملیاتی و W+P1 به‌عنوان حالت Sustained قابل تعریف هستند و اختلاف حالات عملیاتی نیز در صورت لزوم بررسی می‌شود. دمای طراحی نیز تنها زمانی باید به‌عنوان یک حالت حرارتی مستقل وارد تحلیل شود که وقوع آن در شرایط واقعی یا گذرای بهره‌برداری محتمل باشد یا الزامات پروژه چنین تحلیلی را درخواست کرده باشند. بنابراین، با اطلاعات موجود، پیشنهاد مهندسی استفاده از دماهای 15 و 42 درجه به‌عنوان دو حالت عملیاتی مستقل است و تعیین مقدار نهایی Design Temperature نیازمند بررسی شرایط فرایندی، کد طراحی و مبانی طراحی پروژه خواهد بود.

پاسخ شما

برای پاسخ دادن به این سوال وارد شوید.