مسئول پناهگاه حیوانات

روز با نظافت شروع می‌شود: جمع کردن مدفوع، شست‌وشوی کف بندها، ضدعفونی ظرف آب و غذا و تعویض بستر. ترتیب کار ثابت است؛ از بندهای سالم به سمت بیمار و قرنطینه، با تی و سطل جدا برای هر بخش و بدون برگشت به عقب، تا بیماری واگیر با خود نیرو جابه‌جا نشود. بعد غذادهی است؛ هر حیوان جیره و ساعت خود را دارد و توله و حیوان بیمار جیره جداگانه.

هر حیوان تازه‌وارد، چه از خیابان آورده شده باشد چه از سوی مالک تحویل داده شود، ابتدا توزین و معاینه ظاهری می‌شود و پرونده‌ای با عکس، مشخصات و شرایط جسمی برایش باز می‌شود. تا روشن شدن وضعیت واکسن و اطمینان از نبود بیماری واگیر، در بخش قرنطینه جدا نگه داشته می‌شود. رعایت همین مرحله است که یک پناهگاه را از انبار حیوان جدا می‌کند.

مسئول پناهگاه درمان نمی‌کند، اما نخستین کسی است که متوجه مشکل می‌شود. تغییر اشتها، لنگش، سرفه، ترشح چشم یا گوشه‌گیری ناگهانی را گزارش می‌کند و تا رسیدن دامپزشک حیوان را جدا نگه می‌دارد. دارو، قطره و پماد را طبق نسخه و با ثبت دقیق ساعت و دوز می‌دهد و هنگام واکسیناسیون و انگل‌زدایی حیوان را ایمن مهار می‌کند.

حیوانی که ماه‌ها در قفس بماند ترسو و بدرفتار می‌شود و شانس سرپرست‌یابی‌اش پایین می‌آید. بخشی از کار روزانه بیرون بردن سگ‌ها برای پیاده‌روی، وقت گذاشتن با گربه‌های گوشه‌گیر و عادت دادن حیوان به قلاده، لمس و صدای آدم‌هاست. این کار با تربیت حرفه‌ای فرق دارد؛ هدف آموزش فرمان نیست، آماده شدن برای زندگی در خانه است.

پناهگاه پر می‌ماند اگر حیوانی از آن بیرون نرود. مسئول پناهگاه خلق‌وخو، سطح انرژی و نیازهای هر حیوان را می‌شناسد و آن را با شرایط زندگی متقاضی می‌سنجد: خانه آپارتمانی، بچه کوچک، حیوان دیگر در خانه یا ساعت‌های طولانی تنهایی. سپس فرم واگذاری و تعهدنامه پر می‌شود و وضعیت حیوان در هفته‌های نخست پیگیری می‌شود.

بسیاری از پناهگاه‌ها با نیروی داوطلب و کمک مردمی می‌چرخند. مسئول پناهگاه داوطلب تازه را آموزش می‌دهد و میان بندها تقسیم می‌کند، موجودی غذا و دارو را کنترل می‌کند و برای هر حیوان سابقه واکسن، عقیم‌سازی و در صورت وجود شماره میکروچیپ را نگه می‌دارد. معرفی حیوانات در شبکه‌های اجتماعی و پاسخ به تماس‌های مردمی هم بر عهده اوست.