پیمانکار ساختمان

پیمانکار پیش از هر تعهدی باید بداند کار چقدر برایش تمام می‌شود. نقشه‌ها را متره می‌کند، قیمت مصالح و دستمزد را استعلام می‌گیرد، ضریب بالاسری و سود را می‌افزاید و به رقمی می‌رسد که هم رقابتی باشد و هم زیان‌ده نباشد. در کارهای دولتی این رقم بر پایه فهرست‌بها در اسناد مناقصه ارائه می‌شود و در کارهای خصوصی به شکل قرارداد مستقیم.

متن قرارداد تعیین می‌کند در دعوای بعدی چه کسی هزینه را می‌پردازد. پیمانکار دامنه کار، زمان‌بندی، نحوه پرداخت، جریمه تأخیر و تکلیف کارهای جدید را پیش از امضا روشن می‌کند و ضمانت‌نامه‌های انجام تعهدات و حسن انجام کار را تهیه می‌کند. در پیمان‌های دولتی شرایط عمومی پیمان از پیش نوشته شده و کار پیمانکار فهمیدن دقیق تعهدی است که می‌پذیرد.

بخش بزرگی از سود یا زیان پروژه در خرید تعیین می‌شود. پیمانکار میلگرد، سیمان، بتن آماده، آجر و مصالح نازک‌کاری را در زمان درست و به قیمت درست تأمین می‌کند، بین خرید نقدی ارزان‌تر و توان نقدینگی خود توازن برقرار می‌کند و برای بیل مکانیکی، پمپ بتن، تاورکرین یا داربست، اجاره و زمان حضور را هماهنگ می‌کند تا دستگاه بی‌کار در کارگاه نماند.

کار واقعی را اکیپ‌های تخصصی انجام می‌دهند و پیمانکار آن‌ها را کنار هم می‌چیند. با اکیپ آرماتوربندی، قالب‌بندی، تأسیسات، برق، گچ‌کاری و نما جداگانه قرارداد می‌بندد، ترتیب ورودشان به کارگاه را طوری می‌چیند که کار یکی زیر پای دیگری نماند و کیفیت و پیشرفت هر کدام را تحویل می‌گیرد. تأخیر یک اکیپ به سرعت به تأخیر کل پروژه تبدیل می‌شود.

پیمانکار معمولاً اول خرج می‌کند و بعد پول می‌گیرد. کار انجام‌شده هر دوره را متره و در قالب صورت‌وضعیت به دستگاه نظارت و کارفرما ارائه می‌کند، کسورات و پیش‌پرداخت را پیگیری می‌کند و تا رسیدن وجه، حقوق کارگر و پول تأمین‌کننده را از جیب خود می‌دهد. مدیریت همین فاصله زمانی، بیشتر از فن اجرا، سرنوشت شرکت‌های پیمانکاری را تعیین می‌کند.

پایان اجرا پایان مسئولیت نیست. پیمانکار در تحویل موقت فهرست نقص‌ها را می‌گیرد و رفع می‌کند، در دوره تضمین پاسخگوی نشتی، ترک و ایرادهای اجرایی است و تا تحویل قطعی بخشی از مطالباتش نزد کارفرما می‌ماند. آزادسازی ضمانت‌نامه‌ها هم به مفاصاحساب تأمین اجتماعی و تسویه مالیاتی همان قرارداد گره خورده است.