مدرس موسیقی

مدرس برای هر هنرجو یک مسیر جداگانه می‌چیند: انتخاب متد و کتاب پایه، ترتیب تمرین‌های تکنیکی و قطعه‌هایی که باید تا پایان ترم اجرا شوند. این چیدمان به سن، هدف و زمان تمرین هنرجو بستگی دارد؛ کودکی که با بازی ریتم شروع می‌کند با بزرگسالی که برای آزمون هنرستان آماده می‌شود یک برنامه ندارند و متد هر ساز هم متفاوت است.

بیشتر کار در جلسه‌های نیم‌ساعته تا یک‌ساعته اتفاق می‌افتد. مدرس نخست تمرین هفته گذشته را می‌شنود، نقطه‌های ضعف را جدا می‌کند، بخش دشوار را آهسته و تکه‌تکه تمرین می‌دهد و در پایان تکلیف هفته بعد را مشخص می‌کند. نواختن الگو و خواستن تکرار از هنرجو، ستون اصلی این جلسه است.

بخش زیادی از تدریس، دیدن است نه شنیدن: زاویه مچ روی پیانو، فشار انگشت بر سیم، نحوه گرفتن مضراب یا آرشه و وضعیت نشستن و تنفس. مدرس این خطاها را زود می‌گیرد، چون عادت غلط پس از چند ماه ریشه می‌دواند، هم صدا را خراب می‌کند و هم به مچ و شانه هنرجو آسیب می‌زند و برگرداندن آن ماه‌ها وقت می‌برد.

در کنار ساز، مدرس خواندن نت، کشش‌ها و میزان‌بندی، فاصله‌ها و گام‌ها را آموزش می‌دهد و با سلفژ و دیکته موسیقی گوش هنرجو را تربیت می‌کند. برای سازهای ایرانی این بخش شکل دیگری دارد و شناخت دستگاه، گوشه و ربع‌پرده جای هارمونی کلاسیک را می‌گیرد. بدون این پایه، هنرجو فقط قطعه حفظ می‌کند و نمی‌تواند قطعه تازه‌ای را خودش بخواند.

مدرس در پایان هر دوره سطح هنرجو را می‌سنجد و درباره ارتقا به کتاب یا سطح بعدی تصمیم می‌گیرد. آماده‌سازی برای کنسرت پایان ترم آموزشگاه، اجرای گروهی و آزمون ورودی هنرستان یا کنکور هنر نیز بر عهده اوست؛ کاری که به اندازه خود نوازندگی به تمرین اجرای صحنه‌ای و مهار اضطراب نیاز دارد.

نگه داشتن هنرجو بخشی از کار است. مدرس با والدین درباره زمان تمرین خانگی، خرید ساز مناسب و انتظار واقع‌بینانه از پیشرفت گفت‌وگو می‌کند، حضور و غیاب و برنامه ترم را با آموزشگاه هماهنگ می‌کند و برای هنرجویی که انگیزه‌اش افت کرده قطعه‌ای می‌گذارد که دوستش دارد و زودتر به نتیجه می‌رسد.