اپراتور غلتک

روز کاری با گشتی دور دستگاه آغاز می‌شود: سطح روغن و گازوئیل، نشتی هیدرولیک، وضعیت چرخ فولادی یا لاستیک، سلامت ترمز و کارکرد لرزاننده. مخزن آب پر و نازل‌های آب‌پاش باز می‌شود و تیغه‌های پاک‌کن روی چرخ تنظیم می‌شوند تا قیر به بدنه نچسبد. ساعت موتور ثبت می‌شود، چون برنامهٔ سرویس دوره‌ای بر پایهٔ همین عدد بسته شده است.

روی لایه‌های خاکی، رطوبت مصالح تعیین‌کنندهٔ نتیجه است؛ خاک خشک‌تر یا خیس‌تر از رطوبت بهینه هرچه غلتک بخورد به تراکم نمی‌رسد. اپراتور ضخامت لایه را با سرپرست تطبیق می‌دهد، برای خاک ریزدانه غلتک پاچه‌بزی و برای مصالح دانه‌ای غلتک لرزشی صاف انتخاب می‌کند و شدت لرزش را با سفت‌شدن تدریجی لایه کم می‌کند.

آسفالت پنجرهٔ دمایی کوتاهی دارد؛ کار باید پیش از سردشدن مخلوط تمام شود وگرنه دانه‌ها جابه‌جا نمی‌شوند و سطح ترک می‌خورد. غلتک اول بلافاصله پشت فینیشر می‌رود، غلتک لاستیکی سطح را می‌بندد و پاس نهایی استاتیک رد لرزش را پاک می‌کند. توقف روی آسفالت داغ و چرخاندن فرمان در جای ثابت ممنوع است، چون ردش می‌ماند.

غلتک‌زنی الگویی از پیش تعیین‌شده دارد: از لبهٔ پایین شیب شروع می‌شود و هر مسیر با مسیر کناری هم‌پوشانی مشخصی پیدا می‌کند تا نواری بدون تراکم جا نماند. اپراتور تعداد پاس هر نقطه را می‌شمارد، محل توقف و تغییر جهت را در هر رفت‌وبرگشت جابه‌جا می‌کند و حاشیه‌هایی را که ماشین بزرگ به آن نمی‌رسد علامت می‌گذارد.

قضاوت نهایی دربارهٔ لایه با آزمایشگاه کارگاه است. تیم کنترل کیفیت با روش مخروط ماسه یا دستگاه هسته‌ای چگالی محل را می‌گیرد و درصد تراکم نسبی را با حد مجاز مشخصات فنی می‌سنجد. اپراتور نقاط مردود را دوباره غلتک می‌زند و در پروژه‌های بزرگ در قطعهٔ آزمایشی شرکت می‌کند؛ همان‌جاست که تعداد پاس و سرعت مرجع برای بقیهٔ کار به دست می‌آید.

غلتک نقاط کور بزرگ و ترمز کند دارد و کارگر پیاده، شیلنگ قیرپاش و میلهٔ نقشه‌برداری دقیقاً در همان محدوده کار می‌کنند؛ ارتباط چشمی و بوق پیش از حرکت قاعده است نه تشریفات. کار در لبهٔ خاکریز و کنار ترانشه با فاصلهٔ ایمن انجام می‌شود تا لبه ریزش نکند. در بزرگراه باز، هماهنگی با پرچم‌دار و روشن‌بودن چراغ گردان شرط شروع کار است.