کارشناس شیلات و آبزی‌پروری

ستون فقرات کار، آبی است که آبزی در آن نفس می‌کشد. کارشناس شیلات اکسیژن محلول، دما، اسیدیته، آمونیاک و نیتریت را در ساعت‌های مشخص اندازه می‌گیرد، دبی ورودی و زمان هوادهی را بر پایه همین اعداد تنظیم می‌کند و نشانه‌های افت اکسیژن یا شکوفایی جلبکی را پیش از شروع تلفات می‌شناسد. در سامانه‌های مدار بسته، پایش بیوفیلتر هم اضافه می‌شود.

در فصل تکثیر، کارشناس مولدین را بر پایه وزن، سن و سابقه تخم‌ریزی برمی‌گزیند، رسیدگی جنسی را کنترل می‌کند و لقاح، انکوباسیون و هوادهی تخم را زیر نظر می‌گیرد. پس از تفریخ، نوبت غذای زنده مانند آرتمیا و روتیفر، سنجش بازماندگی لارو و انتقال بچه‌ماهی به استخرهای پرورشی است. یک خطای دمایی در همین مرحله، تولید یک سال را جابه‌جا می‌کند.

خوراک بزرگ‌ترین هزینه مزرعه است، پس کارشناس جیره و اندازه پلت را با زیست‌توده، گونه و دمای آب تطبیق می‌دهد، جدول غذادهی روزانه را می‌نویسد و رفتار آبزی را سر غذا می‌بیند. زیست‌سنجی دوره‌ای و محاسبه ضریب تبدیل غذایی و نرخ رشد به او می‌گوید غذادهی زیاد است یا کم، کجا باید جیره عوض شود و کی باید کیفیت خوراک را زیر سؤال برد.

کارشناس هر روز تلفات را می‌شمارد و از آبزیان کم‌تحرک نمونه می‌گیرد؛ لام مرطوب از آبشش و پوست، نخستین ابزار تشخیص انگل است. در بیماری‌هایی مانند لاکتوکوکوزیس یا لکه سفید میگو، نمونه به آزمایشگاه می‌رود و درمان یا امحا با هماهنگی دامپزشک انجام می‌شود. ضدعفونی تجهیزات کار ثابت اوست و بچه‌ماهی ورودی پیش از ذخیره‌سازی قرنطینه می‌شود.

نیمه دیگر این شغل بیرون از مزرعه است: نمونه‌برداری از صید در اسکله‌ها، اندازه‌گیری طول و وزن، تعیین سن از فلس یا اتولیت و برآورد ذخیره و صید مجاز. کارشناس داده‌های گشت‌های تحقیقاتی و آمار صید ناوگان را تحلیل می‌کند تا بگوید فصل یا ابزار صید کدام گونه باید محدود شود؛ در خزر روی کیلکا و تاسماهیان و در جنوب روی میگو و ماهیان کفزی.

در پایان دوره، کارشناس زمان برداشت را بر اساس اندازه بازارپسند و قیمت تعیین می‌کند، گرسنگی پیش از صید، شوک سرمایی و زنجیره سرد را مدیریت می‌کند و بار را برای کارخانه فرآوری یا بازار مصرف آماده می‌کند. همزمان دفتر مزرعه را می‌بندد: آمار تولید برای اداره شیلات، سوابق دارو و خوراک برای دامپزشکی و مستندات ردیابی برای خریدار صادراتی.