کارشناس پدافند غیرعامل

نخستین کار، پاسخ به این پرسش است که اگر یک بخش از سازمان از کار بیفتد دقیقاً چه چیزی متوقف می‌شود. کارشناس فهرستی از تأسیسات، تجهیزات، سامانه‌ها و افراد کلیدی تهیه می‌کند و هر کدام را در یکی از سه رده حیاتی، حساس یا مهم جای می‌دهد و دلیل آن را می‌نویسد. همین طبقه‌بندی است که بعدها تعیین می‌کند بودجه حفاظتی محدود کجا هزینه شود.

پدافند غیرعامل با تهدید عمدی سروکار دارد، نه با زلزله و سیل. کارشناس سناریوهایی مانند خرابکاری داخلی، نفوذ به اتاق کنترل، قطع زنجیره تأمین یا اصابت مستقیم را کنار هم می‌گذارد و برای هر دارایی می‌سنجد که مهاجم از کدام مسیر ارزان‌تر به نتیجه می‌رسد. خروجی کار، فهرست اولویت‌دار نقاط شکست است، نه یک نمره کلی.

بخشی از کار این است که یک هدف کم‌ارزش یا نامرئی جلوه کند. کارشناس رنگ و بافت سازه، تابش حرارتی، انعکاس راداری، نور شبانه و نشانه‌های آشکار روی تصاویر ماهواره‌ای را بررسی می‌کند و برای هر کدام راهکاری مانند پوشش، تغییر الگو، انتقال به زیر زمین یا ساخت اهداف فریب پیشنهاد می‌دهد.

ارزان‌ترین اقدام پدافندی در مرحله طراحی انجام می‌شود. کارشناس درباره فاصله ایمن تأسیسات از مرز و مراکز جمعیتی، پراکندگی واحدهای تولید به‌جای تمرکز آن‌ها، شکل و ضخامت سازه‌های امن، محل مخازن سوخت و مسیرهای پشتیبان اظهارنظر می‌کند و این ملاحظات را در قالب پیوست پدافندی به پرونده پروژه می‌افزاید.

خط تولید، شبکه برق و ایستگاه تقلیل گاز امروز با سامانه‌های کنترل صنعتی اداره می‌شوند و همان‌ها هدف‌اند. کارشناس جداسازی شبکه عملیاتی از شبکه اداری، کنترل حافظه‌های جانبی، به‌روزرسانی کنترلرها و امکان بازگشت دستی به کار در صورت از دست رفتن سامانه را بررسی می‌کند و برای هر ضعف اقدام اصلاحی زمان‌بندی‌شده می‌نویسد.

طرحی که در رزمایش آزمایش نشده باشد فقط یک سند است. کارشناس فرض را بر از دست رفتن عمدی برق، ارتباطات یا اتاق کنترل می‌گذارد و تعیین می‌کند خبر از چه مسیری اعلام شود، جانشین افراد کلیدی کیست و هر خدمت حیاتی کی باید برگردد. سپس در رزمایش پدافند غیرعامل همین فرض‌ها را می‌آزماید و ضعف‌های آشکارشده را به بازنگری سند برمی‌گرداند.