مجری

کیفیت یک اجرا بیشتر پیش از روشن شدن دوربین ساخته می‌شود. مجری پرونده مهمان را می‌خواند، سابقه و مواضع او را می‌بیند، درباره موضوع برنامه منبع جمع می‌کند و فهرستی از پرسش‌ها می‌نویسد که از کلی به جزئی می‌رود. متن مقدمه، رابط بین آیتم‌ها و پایان‌بندی را هم به زبان گفتاری می‌نویسد تا هنگام اجرا کتابی نباشد.

در پخش زنده، مجری هم‌زمان چند کار می‌کند: متن را می‌گوید، دوربین درست را نگاه می‌کند، ساعت و کنداکتور را می‌پاید و از طریق گوشی دستور کارگردان را می‌شنود. وقتی گفته می‌شود دو دقیقه عقبیم، باید بدون آنکه مخاطب متوجه شود گفت‌وگو را جمع کند و وقتی گزارش آماده نیست، باید چیزی برای گفتن داشته باشد تا آنتن خالی نماند.

مهمان‌ها یک‌شکل نیستند؛ یکی از پاسخ دادن طفره می‌رود، دیگری تک‌جمله‌ای حرف می‌زند و سومی رشته کلام را رها نمی‌کند. مجری باید گوش کند نه اینکه منتظر نوبت پرسش بعدی بماند، پاسخ ناقص را با پرسش پیگیر کامل کند و در عین حال احترام مهمان را نگه دارد. مدیریت گفت‌وگوی چندنفره و دادن سهم عادلانه به هر طرف هم بخشی از همین کار است.

در همایش، جشنواره یا برنامه‌ای که تماشاگر حضوری دارد، سالن هم بخشی از اجراست. مجری انرژی جمع را می‌سنجد، تشویق و سکوت را مدیریت می‌کند، سخنران‌ها را با لحن متناسب معرفی می‌کند و فاصله بین بخش‌ها را با بداهه پر می‌کند. در برنامه‌های تعاملی هم تماس‌ها، پیام‌ها و نظرهای مخاطب را می‌خواند و آن‌ها را به جریان برنامه برمی‌گرداند.

حضور مجری به لحظه‌هایی که حرف می‌زند خلاصه نمی‌شود؛ وقتی مهمان صحبت می‌کند هم او در قاب است و باید شنونده‌ای زنده و واکنش‌گر بماند، نه کسی که منتظر نوبت پرسش بعدی است. در یک برنامه چندساعته باید انرژی از دقیقه اول تا آخر یکدست بماند و لحن، بین یک آیتم شاد و یک خبر تلخ، بدون تکان ناگهانی جابه‌جا شود.

مجری تنها چهره برنامه است اما تنها سازنده آن نیست. در جلسه پیش از اجرا با تهیه‌کننده و کارگردان درباره ساختار، ترتیب آیتم‌ها و سهم زمانی هر بخش به توافق می‌رسد، تغییرات لحظه آخر را در متن اعمال می‌کند و با گروه فنی درباره میکروفن، نور و جای ایستادن هماهنگ می‌شود. پس از برنامه هم در بازبینی و اصلاح بخش‌های ایراددار مشارکت دارد.