مانورچی راه‌آهن

کار با برگه مانور یا دستور مسئول حرکت آغاز می‌شود: کدام واگن‌ها باید از رام جدا شوند، کدام‌ها به آن اضافه شوند و ترتیب واگن‌ها بر اساس مقصد و ایستگاه تخلیه چگونه باشد. مانورچی ترتیب حرکات را پیش از شروع در ذهن می‌چیند، شماره و نوع هر واگن را با فهرست تطبیق می‌دهد تا رام تازه با کمترین تعداد حرکت بسته شود.

بستن قلاب و زنجیر، وصل کردن شیلنگ ترمز و باز کردن شیرها، و جدا کردن واگن در همان لحظه‌ای که لکوموتیو فشار قلاب را آزاد می‌کند؛ همه این کارها در فاصله‌ای اندک از چرخ‌های در حال حرکت انجام می‌شود. مانورچی وضعیت قلاب، ضربه‌گیر و شیلنگ هر واگن را پیش از حرکت می‌بیند و واگنی را که اتصالش مطمئن نیست از رام کنار می‌گذارد.

مانورچی سوزن‌های دستی محوطه را جابه‌جا می‌کند، چفت شدن زبانه روی ریل را چشمی کنترل می‌کند و مطمئن می‌شود مسیر تا انتهای خط آزاد است. در ایستگاه‌های مجهز به کنترل مرکزی، مسیر را از مسئول حرکت درخواست می‌کند و تا اعلام آماده بودن مسیر، هیچ حرکتی را شروع نمی‌کند؛ خطای این مرحله مستقیم به خروج از خط ختم می‌شود.

در بیشتر حرکات مانور، لکوموتیوران انتهای رام را نمی‌بیند و چشم او مانورچی است. علامت‌های استاندارد دست در روز، چراغ دستی در شب و گزارش پیوسته فاصله باقی‌مانده با بی‌سیم، سرعت و لحظه توقف را تعیین می‌کند. قاعده‌ای که استثنا ندارد این است: اگر ارتباط قطع شود یا علامت نامفهوم باشد، لکوموتیوران باید بی‌درنگ متوقف شود.

رها شدن واگن روی خط شیب‌دار خطرناک‌ترین اتفاق یک محوطه است. مانورچی پس از هر جاگذاری، ترمز دستی شمار معینی از واگن‌ها را می‌پیچد، در صورت لزوم کفشک زیر چرخ می‌گذارد و تعداد واگن‌های مهارشده را گزارش می‌کند. پیش از تحویل رام به قطار سیر نیز پر بودن و پیوستگی لوله ترمز را همراه لکوموتیوران کنترل می‌کند.

پوشیدن لباس شبرنگ، عبور نکردن از زیر واگن، سوار و پیاده شدن فقط از رکاب مخصوص و رعایت فاصله از خطوط برق‌دار، قواعدی است که هر شیفت تکرار می‌شود و کوتاه آمدن در آن‌ها پذیرفته نیست. در پایان هر مانور، شماره واگن‌ها، وزن رام، بارنامه و صورت‌وضعیت تحویل ثبت می‌شود و رام با امضای مانورچی به مسئول حرکت ایستگاه تحویل داده می‌شود.