موتور احتراق داخلی

موتور بنزینی نوعی موتور احتراق داخلی با جرقهٔ الکتریکی است که مخلوط بنزین و هوا را در نسبت نزدیک به استوکیومتری می‌سوزاند. در آن، شمع زمان‌بندی جرقه را تعیین می‌کند و نسبت تراکم معمولاً پایین‌تر از موتور دیزل است تا از پیش‌اشتعال و ناک جلوگیری شود.

موتور دیزلی موتور احتراق داخلی با اشتعال خودبه‌خودی است؛ هوا ابتدا با نسبت تراکم بالا در حدود ۱۵ تا ۲۳ فشرده می‌شود و سپس سوخت با فشار زیاد به درون محفظهٔ احتراق پاشیده می‌شود. بازده حرارتی بالاتر و گشتاور زیاد در دور پایین، مزیت اصلی آن است.

سیکل چهار زمانه چرخهٔ کار موتورهای احتراق داخلی رفت‌وبرگشتی است که در چهار کورس پیستون و دو دور میل‌لنگ کامل می‌شود: مکش، تراکم، انفجار و تخلیه. سوپاپ‌های ورودی و خروجی با میل‌سوپاپ در هر کورس در زمان درست باز و بسته می‌شوند.

پیستون قطعه‌ای استوانه‌ای است که فشار احتراق را به نیروی خطی تبدیل می‌کند و با شاتون به میل‌لنگ می‌رساند. رینگ‌های تراکم و روغن دور آن، آب‌بندی محفظهٔ احتراق و کنترل لایهٔ روغن روی دیوارهٔ سیلندر را بر عهده دارند.